ทำไมเราถึงนึกว่า
"มีตัวเรา" อยู่จริง?

เมื่อตาเห็นรูป วิญญาณทางตาเกิด วาบ แล้วก็ดับไป วาบ แล้วก็ดับไป

เลื่อนแถบไปที่ซ้ายสุด (1 FPS) นี่แหละ วิญญาณทางตาเกิด วาบ ดับ มีความว่างคั่นกลางชัดเจน นี่คือสภาวะที่เห็นการ "เกิด-ดับ" ตามความเป็นจริง

ในขณะที่ตาเรายังจ้องภาพอยู่ ตาเห็นรูปอยู่ ลองค่อยๆ เลื่อนแถบไปทางขวา เมื่อความเร็วสูงขึ้น ตาเห็นรูปอย่างต่อเนื่อง รอยต่อระหว่างภาพจะเริ่มหายไปจนเรามองไม่เห็นการดับของมันเหมือนก่อน

ที่ความเร็วสูงสุด ภาพจะ "นิ่งสนิท" เหมือนมีอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่ความจริงมันยังดับอยู่ตลอด การที่เรามองไม่เห็นก็คืออาการที่กิเลสปรุงแต่งจนกลายเป็น "ตัวเรา" หรือ "ของๆ เรา" ขึ้นมา

มองออกไปข้างนอก มองดูอะไรสักอย่าง ตาเห็นรูป เกิดวิญญาณทางตา วาบ ดับ แต่มันแค่ต่อเนื่องกันจนคิดว่ามีเราเป็นก้อนแน่นๆ ที่เห็น

เมื่อหลับตา วิญญาณทางตาเกิดมั้ย? ไม่เกิดแล้ว แต่มโนวิญญาณเกิด วาบ ดับ ๆๆๆๆ แทน วิญญาณทางหู เกิด วาบ ดับ แทน

เมื่อลืมตา ตาเห็นรูป วิญญาณทางตาเกิด วาบ ดับ วาบดับๆๆๆๆๆ เป็นกระแสอย่างนี้ ถ้าหลงคิดว่ามีเราในนั้น.... อวิชชาก็พาให้วิญญาณเอานามรูปเป็นที่ตั้ง หยั่งลงนามรูป ภพชาติก็ไม่จบสิ้น