ไม้ที่ไสจนเรียบ แต่ยังมีเสี้ยน

เวลาเราไสไม้จนดูเรียบเนียน
มองด้วยตาเปล่าเหมือนจะใช้ได้แล้ว
แต่พอเอามือไปลูบจริงๆ
มันยังมี "เสี้ยนเล็กๆ" สะดุดนิ้วอยู่
ความสงบเนียนกริบนั้นน่ะ
แม้อรูปฌานที่ดูภายนอกเหมือนจะหลุดพ้นแล้ว
สงบ นิ่ง ไม่มีกิเลสหยาบๆ เหลืออยู่เลย
แต่พอคว้าปฏิจจสมุปบาท โดยเอาปัญญาไปลูบตรวจดู
เฮ่ย มันสะดุ้ง!
ไปมันยังมี "เสี้ยน" นี่หว่า
คือการแอบยึดว่า
"จิตที่สงบนี้เป็นของเรา"
"จิตที่สงบอย่างนี้คือเรามีเรา"
บดจนหัวชนเพดานก็ยังมีเจ้าของอยู่
ยังมีอุปาทาน/ภพชาติรันอยู่แบบเงียบๆ
มันก็เหมือนกับไม้ที่ไสจนเรียบ
แต่ยังอุดมไปด้วยเสี้ยน (อวิชชา)
อย่างนี้เอาไปใช้ยังไม่ได้ ต้องทิ้งไว้ก่อน
ต้องถอยออกมาเอาเสี้ยนออกก่อน!